روز نوشت های درخت سرو  و جوانه کوچولو

هر بار به وسعت کهکشان فکر میکنم ...هربار وایب های تخمین زننده وسعت کاینات رو می بینم با خودم می گم خدا چقدر فروتن و شوخ بوده که بعد از خلقت انسان گفته فتارک به خودش گفته و چقدر مگه ما شگفت انگیزیم که این لحظه برای ما شد نه برای ارتعاش کوارک های موجود در وجودیت ما ان هم در 17 بعد ! نه بعد از خلقت جهان های موازی و خلق کهکشان ...

عمیقا باور دارم یک من هست که در لحظه ی مرگ تک تک لحظاتم رو می بینه و رنج و شادیم رو باز تجربه میکنه و من روزهای مثل امروز شرمنده ی اون من هستم ...اه خدایا ...کاش بیام و سال دیگه ...ماه دیگه ...هفته ی دیگه بنویسم راهی پیدا کردم که مثل قبل با قلبم به بچه ها اموزش بدهم نه با توان حنجره ام ...