روز نوشت های درخت سرو  و جوانه کوچولو

فسقلی ...تمام امیدم برای تحمل درد تو هستی ... میدونم دنیای مزخرفی داریم ...میدونم انقدر قوی نیستم ...میدونم اینقدر شجاع نیستم ...اما پرنده ی کوچیکم ...من برات بهترین مامان دنیا میشم ... یکی که دست هاش همیشه برای تو جا داشته باشه ... نور امیدم ...درد رو تحمل میکنم و به خودم می گم اگر اتفاق بیفتی من خوشبخت ترین مادر خسته ی دنیام که با خودخواهی تمام فقط تو رو میخواهد ...همه ی عمر میخواسته ! من به تو میگم با عشق برات جنگیدم ...تو یه اتفاق یه باره نبودی ....تو یه اشتباه نبودی ...تو عمر دوباره ی من بودی ...

من به تو میگم تو دنیا هیچی رو به اندازه ی تو نمی خواستم ...